سالهای گذشته نوشته های کوتاهی داشتم با نام خنده های سارا .

چند روز پیش که نشریات قدیمی ام را ورق می زدم چشمم به این نوشته ها افتاد گفتم بد نیست این نوشته ها را اینجا هم بگذارم . این هفته یکی از آنها را انتخاب کردم امیدوارم دوست داشته باشید.

سارا دستهایش را دراز کرده بود . گوئی می خواست التماس کند .

سارا نگران به نظر می رسید . باد می آمد و موهای سارا تکان می خورد .

 سارا نتوانست طاقت بیاورد اولین قطره اشکش صورتش را خیس کرد .

موهای سارا رها شده بود و هر تارش یک نقطه از آسمان که دیگر سیاه شده بود را هدف گرفته بود.

سارا دیگر سارای سالهای خنده نبود .

گوئی سارا در خودش مرده بود .

باد می امد . پیراهن آبی سارا را تکان می داد و سارا هنوز دستهایش دراز بود.

روسری سارا از روی شانه اش قسمت باد شد و قطره های اشکش دیگر صورتش را کاملا خیس کرده بود.

پرسیدم چه چیزی تو را اینگونه در خود فرو برده است.

باد می آمد.

دستهای سپید سارا اشکهایش را پاک کرد . گفت یعنی تو نمی دانی .

چه سئوال بیجائی پرسیدم . خوب می دانستم سارا چرا به این روز افتاده است .

آسمان سیاه بود . نمی دانستم چه بگویم . اگر می گفتم سارا اشتباه کردم و نمی خواستم اینگونه شود مشکل حل نمی شد .

سارا نشست صدای حق حقش رای می شد شنید .

یادت هست سارا که گفتی بترس از روزی که دلم بشکند از دست تو .

وحالا دل سارا شکسته بود .

 سارا دیگر نمی خندید . بعید می دانستم دیگر خنده هایش راببینم .

حالا این من بودم که می ترسیدم از اینکه دل سارا شکسته شده بود . از اینکه سارا دیگر نمی خندید . از اینکه سارا گریه می کرد .

دفتر خاطرات را برداشتم آخرین صفحه از نوشته هایم را باز کردم در وسط های صفحه نوشته بودم پایان .

 خودکار را برداشتم روی پایان را سیاه کردم و نوشتم :

سلام سارا قرار است قصه ما دوباره شروع شود .

نمی دانم سارا خندید یانه .

باد می آمد سارا نشسته بود و من می ترسیدم.

چند بیت شعراز شعرهای شاعر عزیز آقای خوانساری اولین مدیر اجرائی کانون عطر باران و هم خانه ای دوران گذشته  ام که حالا با چاپ چنیدن کتاب یکی از شاعران توانمند کشور است .

چشم مرا بستند
در گیر و دار کشف رمز صبح
آزادی و من ، من و انسان
هر سه را بردند پوتین ها
یک ماه حتا نور را ...
تاریخ هم
در آن فضا فرسود
میدان آزادی زنی زیبا
میان دود و ماشین ها
سربازها هم عکس می گیرند
با این زن و میخوابند
اما اگر یک قدم بردارد او
له میشود زیر...
.
.
.
.
چشم مرا بستند
اما هي کبوترهاي آزادي

گفتی شتاب کن باید رفت .

کوله ات را بستی و بی آنکه منتظرم شوی پله های آسمان را دو تا یکی پیمودی.

گفتم این رسمش نیست . از کدام نکرده ات می گریزی .

فریاد زدی می آئی یانه ؟

گفتم این جواب من نیست . گفتی هنگامه جواب دادن نیست من تو هر دو مردودیم پس شتاب کن باید رفت .

نمی دانم این رزوها رسمها هم تعغیر کرده یا نه . اما آن روزها رسمش نبود که آدم سایه خودش را هم جا بگذارد.

ماندم تنها – مردود و قدمهایت را نگاه کردم که تورا میکشاندند تا به آرزوهایت برسانند .

ماندم. سالهاست که ماندم بی جواب در نقطه ای از زمین که آسمانش هم رنگ نداردو نگاه می کنم به آن تا بازگشتت را را نظاره کنم.

خنده دار است نه ؟

حال کوله بارم پر است از تنهائی از دوری و خاطرات سیاه و سفید .

دیگر باید شتاب کنم . پله های سست زمین آماده اند .

پائین سیاه است اما باید شتاب کنم

 دیگر اینجا جای ماندم نیست ....

راستی اسامی کسانی که برای سفر پائیزی تائید شدند را ببینید

مجتبی شکراله زاده- مسعود امیری – ایمان مرادی – مریم امیری – سپیده قاسمی – زهرا ابراهیمی – غزاله صادقی – نگار غضنفری – شیما صالحی – سحر کریمی- مژگان قاسمی – زهرا محمدی- پگاه رضائی – لیلا حسنی –نیره کاظمی  -میثم کارخانه

-چند هفته پیش مطلبی  در مورد افتتاح نشدن تقاطع غیر همسطح ابتدای خیابان جهاد نوشتیم در این مورد شورای اسلامی شهر اراک به همراه شهرداری در ایمیلی ضمن عذر خواهی از مردم اراک به ما گفت : انشاله به زودی شاهد افتتاح این طرح خواهیم بود .

به نظر می رسد جابجائی آقای شهردار و سر و صداهای شورای شهر در کله پا کردن شهردار قبلی بی تاثیر نبوده است .

البته رضایت مردم از شهردار قبلی اراک کاملا مشخص است ولی چرا برکنار شد مسئله ای است که ما نفهمیدیم .